Είσαι Αυτο-Σαμποτέρ ή Αυτο-Υποστηρικτής;

 

Τα τελευταία χρόνια πολλές έννοιες και ορολογίες έχουν μπει στη ζωή μας, μία από αυτές αποτελεί και το Gaslighting :

ως gaslighting ορίζουμε μία μέθοδο ψυχολογικής χειραγώγησης με την οποία ο θύτης (ή πομπός αυτής της συμπεριφοράς) προσπαθεί να σπείρει αμφιβολίες στο θύμα (τον δέκτη) σχετικά με την μνήμη, τη λογική, την αντίληψη του για τα πράγματα με σκοπό να τον/την χειραγωγήσει. 

Και ενώ είναι φυσικά μία άκρως (ψυχολογικά) βίαιη και σίγουρα κατακριτέα συμπεριφορά,  αναρωτιέμαι πόσες φορές έχουμε διαπράξει τέτοιου είδους «αδικήματα» ως προς... τον εαυτό μας!

Όταν ξεκινάμε κάτι καινούριο (μπορεί να αφορά μία σχέση, μία νέα εργασία, ένα νέο project) πιάνουμε τον εαυτό μας , ιδιαίτερα σε στιγμές που κουραζόμαστε, να αμφιβάλουμε για την ικανότητα μας να το φέρουμε σε πέρας μα και άλλες φορές για το αν το αξίζουμε. 

Δεν είναι τυχαίο που πολλές φορές δεν φτάνουμε το μέγιστο των δυνατοτήτων μας, υπάρχει κάτι μέσα μας που μας κρατάει πίσω, κάτι που πιθανότατα δεν είναι καν δικό μας.. Η αλήθεια είναι πως πολλές απόψεις, συμπεριφορές, ανάγκες, αμφιβολίες, φόβους τις κληρονομήσαμε. Και η κληρονομιά δεν είναι πάντα κάτι καλό! 

Μάθαμε να κάνουμε συγκρίσεις, να πιέζουμε (με το λάθος τρόπο) τον εαυτό μας για το κάτι παραπάνω, να επηρεαζόμαστε εύκολα από τις κρίσεις και τα συναισθήματα των άλλων βάζοντας σε σίγαση την κριτική μας διάθεση. Ταυτόχρονα όμως αυξήσαμε την ένταση της αυτο-κριτικής μας διάθεσης. 

Το αυτοσαμποτάζ λοιπόν , ή η  αυτο-κριτική μας διάθεση , έχει ως θύτη και θύμα αποκλειστικά τον εαυτό μας. Και εδώ έρχεται κάτι που αναρωτιέμαι αρκετές φορές, 

θα έλεγα σε κάποιον άλλον αυτά που λέω στον εαυτό μου;

Δεν ξέρω για εσάς , εγώ πάντως σίγουρα όχι!

Γινόμαστε πιο ανεκτικοί, πιο υπομονετικοί, πιο συμπονετικοί με τους άλλους τόσο εύκολα και ξεχνάμε να κάνουμε το ίδιο και προς τον εαυτό μας. 

Μας πληγώνουμε και μας κουράζουμε χωρίς δεύτερη σκέψη με συμπεριφορές όπως, 

• την έντονη αυτοκριτική: για την εμφάνιση, τις γνώσεις, τη θέση μας στην εργασία ή την κοινωνία, εστιάζουμε σε όλα όσα θεωρούμε τρωτά σημεία «πάνω» μας
• να προωθούμε την ''αυτοεκπληρούμενη προφητεία'' : δημιουργούμε αρνητικές προβλέψεις για την έκβαση μίας κατάστασης και κάνουμε τα πάντα για να επιβεβαιώσουμε τον εαυτό μας ακόμα χωρίς να το συνειδητοποιούμε τις περισσότερες φορές
• να δημιουργούμε περιορισμούς και προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν : μεγεθύνουμε καταστάσεις , εστιάζουμε στα προβλήματα και μάλιστα σε προβλήματα που -πιθανώς- δεν υπάρχουν καν 

Αναγνωρίζεις κάποια από τις παραπάνω συμπεριφορές στον εαυτό σου; 

Ίσως να έχεις δει ανθρώπους να υπονομεύουν τις δυνατότητες τους, τα όσα μπορούν να πετύχουν, τα ιδανικά που μπορούν να φτάσουν και να αναρωτιέσαι πως γίνεται να μη το βλέπουν. 

Στο ταξίδι της αυτο-ανακάλυψης το εντοπίζουμε νωρίς, λειτουργούμε μηχανικά.

Με δανεισμένες απόψεις, κανόνες συμπεριφοράς, χωρίς να γνωρίζουμε τις αξίες και τα ιδανικά μας, χωρίς αυτογνωσία και πολλές φορές χωρίς ιδιαίτερη προθυμία- στην αρχή έστω- να αλλάξουμε αυτά που γνωρίζουμε. 

Σκέψου να έλεγες όλα όσα λες στον εαυτό σου σε έναν άλλον άνθρωπο, θα τον/την βοηθούσαν; Ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα; Είναι η αντικειμενική ή η χειρότερη πραγματικότητα; Και τελικά.. Θα σε «κρατούσε» στη ζωή του/της; 

Τι θα συνέβαινε στη ζωή σου αν έβαζες στην άκρη την αυτοκριτική σου για τους επόμενους 6 μήνες και δούλευες πάνω στους στόχους σου; Τι θα έκανες αν δεν είχες έναν τόσο αυστηρό κριτή; Που θα ήσουν αν οι αξίες σου και οι ανάγκες σου ήταν ξεκάθαρες; 

Βλέπουμε στον καθρέφτη έναν άνθρωπο γεμάτο ρωγμές και προβλήματα, ξεχνάμε πως είμαστε ο καλύτερος μας φίλος, πως ο εαυτός μας είναι το σπίτι μας. Τι θα έκανες αν από αυτήν εδώ τη στιγμή έβλεπες στον καθρέφτη τον «ιδανικό σου εαυτό»; Αν ξεκινούσες από σήμερα, από τώρα,  με ξεκάθαρους στόχους, με γνώση των δυνατοτήτων σου και των αδυναμιών σου; Με χάρτη τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τις αξίες σου; 

Όλα τα νομίσματα έχουν δύο όψεις όπως και κάθε τι που εμφανίζεται στη ζωή μας. Ποια είναι η άλλη όψη της αυτο-κριτικής;