Πώς μιλάμε τη γλώσσα των συναισθημάτων μας;

 « Όσο πιο πολύ προσπαθούσα να εξηγήσω τι νιώθω, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιούσα πως… μου λείπουν οι λέξεις. »

«Θέλω να πω όσα νιώθω, αλλά δεν ξέρω πως. Είναι σαν να χάνω τις λέξεις μου..»

«Έλεγα συνέχεια πως είμαι θυμωμένη, αλλά δεν ήμουν σίγουρη αν ήταν θυμός ή κάτι άλλο. Έδειχνα επιθετικότητα και έτσι υπέθεσα πως ήμουν θυμωμένη. Δεν ξέρω όμως αν τελικά ήταν θυμός.» 

Έχεις σκεφτεί κάποιες από αυτές τις προτάσεις; 
Για εμένα έτσι ακουγόταν η ζωή μου.. για χρόνια!

  Και σκεφτόμουν πόσο δύσκολο μας είναι να εκφραστούμε χρησιμοποιώντας τα σωστά συναισθήματα; Προτού σκεφτούμε πόσο εύκολο είναι να εκφράσουμε τα σωστά συναισθήματα, πόσο εύκολο μας είναι να τα εντοπίσουμε και να τα κατονομάσουμε;

  Ο Αριστοτέλης, χιλιάδες χρόνια πριν, μας επισήμανε την σοβαρότητα και την σημαντικότητα του λόγου (της γλώσσας και της λογικής μας κρίσης). Η γλώσσα είναι ο τρόπος με τον οποίο η σκέψη μας μεταμορφώνεται σε «ύλη» και εκφράζεται από εμάς. Χρησιμοποιώντας τον λόγο μας μπορούμε να φανερώσουμε την ψυχική μας κατάσταση, να συνδεθούμε ή να αποσυνδεθούμε από ανθρώπους και περιβάλλοντα , να εκφράσουμε τις ηθικές μας αξίες και την προσωπικότητα μας στον κόσμο. 

   Γνωρίζουμε πολύ καλά όμως, μέσα από την εμπειρία μας , πως δεν έχουμε κατακτήσει την γλωσσική μας ικανότητα με τον ερχομό μας στον κόσμο και αυτό είναι κάτι που αναπτύσσεται ταυτόχρονα με εμάς. Είναι επομένως μία δεξιότητα η οποία, όπως και κάθε άλλη,  χρειάζεται εξάσκηση,  πόσο  όμως  έχουμε εξασκηθεί σε αυτήν; Η σύντομη απάντηση είναι «Καθόλου!»,

 εμείς όμως θέλουμε να ερευνήσουμε τι κρύβεται πίσω από αυτό το καθόλου! 

   Από μικρά παιδιά μαθαίνουμε να εντοπίζουμε και να κατονομάζουμε πρόσωπα ή αντικείμενα, αλλά όχι συναισθήματα. Όταν έρθει η ώρα να γνωριστούμε με τα συναισθήματα και την ονομασία τους τα συνδυάζουμε με άρνηση, χωρίς όμως κάποιος να μας έχει εξηγήσει τι σημαίνει αυτό:

«Μην θυμώνεις» ,
«Μην γκρινιάζεις» , 
«Μην κλαις» , 

μαθαίνουμε αρχικά την έκφραση τους και αργότερα την ονομασία τους. Αφού κανείς δεν μας έχει εξηγήσει τι είναι αυτό που νιώθουμε και γιατί το νιώθουμε, μαθαίνουμε να το καταπνίγουμε γιατί δεν ξέρουμε πως να το διαχειριστούμε! 

    Σε βάθος χρόνου γινόμαστε οι ενήλικες που δεν ξέρουν πως να το περιγράψουν και πως να το εκφράσουν σωστά, ακριβώς γιατί το περιβάλλον μας δεν ήξερε τι να κάνει -πρωτίστως- με τα συναισθήματα του και έπειτα με τα δικά μας. Το αποτέλεσμα; Σύγχυση! 

    Αυτή η σύγχυση δεν αναφέρεται μόνο στο συναισθηματικό μας κομμάτι, μα και στο νοητικό. Σκέψου την έκφραση «νιώθω πως δεν μπορώ να κάνω τίποτα» , αυτό είναι ένα συναίσθημα ή μία αντίδραση σε ένα συναίσθημα; Πολλές φορές η διαχωριστική τους γραμμή είναι τόσο λεπτή που δεν μπορούμε να την αντιληφθούμε. Στην παραπάνω φράση, διαβάζουμε μία σκέψη τελικά και όχι ένα συναίσθημα. Ακριβώς γιατί δεν έχουμε βρει τον τρόπο να το εκφράσουμε το συγχέουμε με κάτι άλλο. Τι μπορεί να κρύβει αυτή η σκέψη; Το συναίσθημα του φόβου, της ανυμποριάς, της πικρίας, της αγανάκτησης και άλλα τόσα που μεγαλώνουν τη λίστα μας. 

    Και εφόσον αυτή η σύγχυση επηρεάζει τον συναισθηματικό και τον πνευματικό μας κόσμο, φυσικά θα επηρεάσει και τον σωματικό. Το σώμα μας είναι κι αυτό από μόνο του η έκφραση μας στον κόσμο, είναι η έκφραση μας στην ύλη. Όλα όσα δεν βρίσκουν δίοδο να εκφραστούν, τότε θα «γράψουν» πάνω μας μέχρι να βρεθεί η στιγμή που κάποιος θα τα δει και θα τα αναγνωρίσει:

το βάρος στο στήθος,
η ταχυκαρδία,
ο κόμπος στον λαιμό, 
η κόπωση και τόσες άλλες εκδηλώσεις συναισθημάτων ,

που ακριβώς επειδή δεν γνώριζαν πως να εκφράστούν «έγραψαν» πάνω μας, που ζητούν αναγνώριση και έκφραση. 

    Πλέον η επιστήμη και όλες οι μελέτες που έχουμε γύρω από το ανέκφραστο συναίσθημα μας το κάνουν ξεκάθαρο: τραύμα δεν είναι μόνο αυτό που μας συμβαίνει μα και αυτό που μένει μέσα μας γιατί δεν βρίσκει τρόπο να εκφραστεί. Είναι η πληγή που δημιουργείται και εμείς δεν έχουμε τρόπο να την φροντίσουμε γιατί δεν την έχουμε αναγνωρίσει, δεν την έχουμε κατονομάσει.  Πως θα σταθώ σ'αυτό που νιώθω όταν δεν έχω λέξεις να το εκφράσω; 

    Βλέπουμε λοιπόν πως λόγος - νους και σώμα συνδέονται βαθιά και συμπορεύονται.  Τα ευχάριστα νέα όμως, είναι πως η συναισθηματική έκφραση είναι μία δεξιότητα και όπως κάθε δεξιότητα έτσι και αυτή μπορεί να εξασκηθεί. 

Πως μπορούμε να την εξασκήσουμε και να μιλήσουμε τη γλώσσα των συναισθημάτων μας; 

• Εντοπίζουμε - Αναγνωρίζουμε - Κατονομάζουμε, όσες φορές χρειαστεί για να φτάσουμε στην πηγή του συναισθήματος μας και να του δώσουμε το όνομα που του ταιριάζει.

• Επιτρέπουμε στον εαυτό μας να νιώσει και να βιώσει, χωρίς κρίσεις  - μα με ανοιχτωσιά και αποδοχή. 

• Εκφραζόμαστε, σε ένα φύλλο χαρτί με μολύβι ή μαρκαδόρους, σε μία σελίδα που ανοίγουμε τον υπολογιστή μας, με το σώμα μας μέσω του χορού, της άσκησης , του περπατήματος. 

    Ξεκινάμε να συνδεόμαστε ξανά με όλα όσα είμαστε, κοιτάζουμε την ολότητα -ολόκληρο το δάσος-  και μέσα από την σύνδεση μας με τα συναισθήματα μας και την σωστή έκφραση τους το.. «φωτίζουμε» . 

Και ό,τι φωτίζεται.. παύει να μας τρομάζει!