Γιατί οι άνθρωποι «αλλάζουν» μόνο μέσα από.. δυσκολίες;

Το έχεις αναρωτηθεί; 

Προσωπικά το έχω σκεφτεί αρκετές φορές «γιατί έπρεπε να φτάσει η κατάσταση εκεί που έφτασε για να δει τα πράγματα διαφορετικά;» 

Βλέπεις η απώλεια - και δεν μιλάμε μόνο για τον θάνατο όταν μιλάμε για απώλεια - μας στερεί κάποιες καταστάσεις, συνήθειες ή ενδιαφέροντα που τα θεωρούσαμε δεδομένα. Μάλιστα δεν τους δίνουμε και ιδιαίτερη σημασία μιας και έχουμε συνηθίσει σε αυτά και μόνο όταν διακόπτονται «βίαια» αλλάζει , θέλοντας και μη, η στάση μας προς αυτά.

Είναι λογικό να θέλουμε να δημιουργήσουμε μία πραγματικότητα «στρωμένη» , την οποία εύκολα μπορούμε να προβλέψουμε μιας και αυτό δεν απαιτεί να βρισκόμαστε συνέχεια στην πρωτόγονη κατάσταση της πάλης ή της φυγής.

Η ζωή μας ωστόσο δεν είναι ένα κλειστό και προβλέψιμο κύκλωμα μα μία ανοιχτή ροή με άπειρες  εναλλακτικές και δυνατότητες. Φοβόμαστε όντως την αλλαγή μα αν το καλοσκεφτούμε οι αλλαγές είναι αυτές που μας κρατούν στη ζωή. 

Το νερό , για παράδειγμα , βαλτώνει και βρωμίζει μόνο όταν μείνει στάσιμο, η ροή είναι αυτή που το κρατάει καθαρό και «ζωντανό». 

Ποια είναι όμως αυτή η πορεία που μας τραβάει προς την αλλαγή μέσα από τις δυσκολίες; 

• Επαναπαυόμαστε και αυτό μας οδηγεί από μόνο του προς μία παραίτηση από τη ζωή. Υψώνουμε τείχη και κλεινόμαστε , βαλτώνουμε στην πραγματικότητα που δημιουργήσαμε.
• Ενώ υπάρχουν επιλογές εθελοτυφλούμε κερδίζοντας μερική παράταση χρόνου. 
• Εκμεταλλευόμενοι αυτή την «παράταση» χωρίς να το γνωρίζουμε οδεύουμε προς έναν.. μονόδρομο. Όταν κάνουμε πίσω παίρνουμε όντως μία μικρή παράταση , αυτό όμως δεν σημαίνει πως η ροή δεν θα βρει άλλον τρόπο να «ταρακουνήσει» τα βαλτωμένα νερά. 
• Φτάνοντας μπροστά σε αυτόν το μονόδρομο, καλούμαστε να περπατήσουμε το μονοπάτι της απώλειας και όπως προείπαμε της όποιας απώλειας. 

Κάπου εδώ είναι σημαντικό  να αναφέρουμε πως απώλεια είναι ένας χωρισμός, απώλεια είναι και μία αρρώστια, όπως απώλεια είναι και μία παραίτηση ή μία απόλυση. 

Η απώλεια είναι αυτή που μας οδηγεί στην κατανόηση και κατάκτηση του εαυτού μας καθώς όσο καιρό αγνοούσαμε τα σημάδια δίναμε χώρο και χρόνο στο .. μη αναστρέψιμο. Μπορεί ως μη αναστρέψιμο να θεωρούμε μόνο το θάνατο μα μη αναστρέψιμο γεγονός είναι και η αλλαγή. Ακόμα και αν επιστρέψουμε στο σημείο από όπου το αφήσαμε , επιστρέφουμε με νέα οπτική και προοπτική. 

Έχουμε πολλά παραδείγματα ανθρώπων που η εσωτερική τους αλλαγή «προέκυψε» από ένα εξωτερικό μη αναστρέψιμο γεγονός. Σκέψου εκείνον ή εκείνη που άλλαξε τον τρόπο ζωής του μετά από μία αρρώστια, δική του ή δικού του προσώπου. Θυμήσου εκείνον τον άνθρωπο που έλαμψε μετά από έναν χωρισμό, όσο δύσκολο και να ήταν το πρώτο διάστημα. 

Όλοι οι μύθοι, οι δοξασίες, οι φιλοσοφίες μας λένε ξεκάθαρα κάτι που αρνούμαστε πεισματικά να κατανοήσουμε γιατί ίσως μας τρομάζει, 

αν δεν κολυμπήσουμε προς τα μέσα θα βαλτώσουμε (τόσο από μέσα όσο και από έξω),

αν δεν γνωρίσω εμένα , δεν θα γνωρίσω τον άλλον και

αν δεν με χάσω , δεν θα με βρω

Και εδώ έρχεται το μεγάλο μου ερώτημα,

γιατί χρειάζεται πάντα να με χάνω για να με βρίσκω; 

Χάρις στην προσαρμοστικότητα μας (και ταυτόχρονα εξαιτίας της) οι άνθρωποι επαναπαυόμαστε και δημιουργούμε πραγματικότητες άνεσης και  ασφάλειας. 

Και μόνο όταν αισθανθούμε το βήμα μας αβέβαιο καλούμαστε να επαναπροσδιορίσουμε αυτή την ασφάλεια και την προστασία. 

Αυτή η απώλεια της ισορροπίας μας είναι και το εσωτερικό μας κάλεσμα για αλλαγή, γνωρίζουμε τι είναι καλό για εμάς, τι χρειάζεται να προσέξουμε, τι χρειάζεται να αλλάξουμε και αν δεν το κάνουμε συνειδητά.. τότε θα αναλάβει ο καλός μας εαυτός να ενορχηστρώσει την πορεία προς την αλλαγή. 

Η δυσκολία λοιπόν , θα μας οδηγήσει στην αμφιβολία, στην αναζήτηση, στον εντοπισμό, στην εύρεση και κατάκτηση του εαυτού μας. Αν με ρωτάς όμως.. μπορούμε να φτάσουμε στην αλλαγή και στην κατάκτηση του εαυτού μας χωρίς να χρειαστεί να περάσουμε δια πυρός και σιδήρου. 

Αλλά είπαμε! 

Είναι και αυτό στη φύση μας, να αναζητούμε την αλλαγή όταν φτάνουμε ένα βήμα πριν ή μετά από το .. μη αναστρέψιμο.