''Cinderella'' : Μία ιστορία αγάπης ή προσωπικής ανακάλυψης;

  

Η Cinderella, γνωστή σε όλους μας Σταχτοπούτα, ήταν μία νέα κοπέλα που η ζωή δεν της τα έφερε όπως ήθελε.. Έχασε νωρίς τον πλούσιο πατέρα της και έτσι φυλακίστηκε στο σπίτι της κακιάς μητριάς της δουλεύοντας ως σκλάβα. Κάθε μέρα εκείνη και οι τρεις θετές αδερφές της την κακομεταχειρίζονταν , έπλενε τα πανέμορφα ρούχα τους , έτριβε πατώματα, κοιμόταν στις στάχτες.. Ώσπου ένα βράδυ εμφανίστηκε μπροστά της η νεραϊδο-νονά της! 

Νομίζω από εδώ και πέρα γνωρίζουμε την ιστορία! 

  Είδα την ''Σταχτοπούτα'' πρώτη φορά πριν 20 χρόνια, σε μία βιντεοκασέτα όπου μέσα υπήρχαν άλλες τρεις παιδικές ταινίες! Από την πρώτη στιγμή με συνεπήρε η εικόνα μίας κοπέλας που ήξερε πως δεν είναι αυτή η ζωή που θέλει και ζητάει το κάτι παραπάνω! Σίγουρα τότε δεν έκανα τις σκέψεις που θα παραθέσω σήμερα , τότε έμεινα μόνο στο ότι τα όνειρα αργά ή γρήγορα θα πραγματοποιηθούν και μόλις συμβεί αυτό.. θα ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα! 

  Είναι όμως η Σταχτοπούτα μία ιστορία αγάπης; Είναι το φόρεμα και ο πρίγκηπας όλα όσα περίμενε  στην ζωή της ή είναι κάτι πιο βαθύ αυτό που την άλλαξε; Αυτό που ξύπνησε μέσα της την πριγκίπισσα και την δύναμη που κοιμόταν όλα αυτά τα χρόνια; 

  Η Σταχτοπούτα λοιπόν βλέποντας την με τα ''σημερινά'' μου μάτια είναι μία ιστορία προσωπικής ανακάλυψης και εκπλήρωσης, μία κοπέλα που κατάφερε να βγει έξω από τα στερεότυπα, την ζώνη άνεσης της, έξω από τα ''όχι'' και τα ''μη'' που τόσα χρόνια άκουγε.
Μία κοπέλα που είχε το κουράγιο να σταθεί στα πόδια της και να λάμψει, να ξυπνήσει το φως μέσα της που τόσα χρόνια είχε κοιμίσει, φώτισε τις σκοτεινές της πτυχές και μέσα από ένα μεγάλο ταξίδι έβγαλε από πάνω της τις σκόνες και φόρεσε ένα υπέροχο μεταξωτό φόρεμα σαν να της το είχαν ράψει οι νεράϊδες του παραμυθιού. Το φόρεμα της εκπλήρωσης, το τρόπαιο της νίκης της απέναντι στο σκοτάδι και τον σκοτεινό της εαυτό. 

  Πόσες φορές έχουμε μείνει εγκλωβισμένοι μέσα σε σκόνες, κακές ''μητριές'', σκοτεινά υπόγεια εξαιτίας των περιοριστικών μας πεποιθήσεων και μίας φωνής μέσα στο κεφάλι μας πως δεν μπορούμε να βγούμε από αυτή την κατάσταση; Πόσες φορές μας κράτησαν πίσω οι φόβοι; Πόσες φορές μπήκαμε στην θέση της Σταχτοπούτας και το στήθος μας βάρυνε , οι ώμοι μας έπεσαν, νιώσαμε πως ο κόσμος έχει πέσει πάνω στις πλάτες μας; 

  Και όμως η Σταχτοπούτα πάντα φόραγε τα γυάλινα γοβάκια, πάντα έντυνε το κορμί της το μεταξωτό φόρεμα, πάντα ζούσε στο βασίλειο της.. Μα μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε φως στα μάτια της αλλά σκοτάδι! Μία μέρα ξύπνησε και αναθεώρησε τη ζωή της, θυμήθηκε ποια είναι και ποια θέλει να γίνει, θυμήθηκε πως οι δυσκολίες την έκαναν τον άνθρωπο που είναι τώρα, ένιωσε ευγνωμοσύνη για το ταξίδι.. Μα το ταξίδι έφτασε στο τέλος τoυ!

  Θυμήθηκε ποια είναι και βγήκε έξω να απαιτήσει από τη ζωή όλα όσα επιθυμεί! Η Σταχτοπούτα δεν μεταμορφώθηκε σε κάτι που δεν ήταν, τα μάτια της καθάρισαν, οι καθρέφτες της ξεσκονίστηκαν και άνοιξε το παράθυρο να μπει το φως! 

  Η Σταχτοπούτα δεν ήθελε ένα όμορφο φόρεμα και έναν πρίγκηπα για να ξαναζήσει. Ήθελε μόνο να βρει τον εαυτό της, αυτόν που είχε θάψει για να επιβιώσει από όλες τις δύσκολες στιγμές. Αυτή είναι η Σταχτοπούτα για μένα. Μία ιστορία δύναμης, προσωπικής ανακάλυψης και εκπλήρωσης !

Εσύ τι βλέπεις όταν κοιτάς στον καθρέφτη; 



  

Κείμενο 

© Γεωργία Σώρου

© Παρα..Φιλοσοφίες