Τα δύο είδη Υπομονής !

  Σήμερα άκουσα μία πολύ ενδιαφέρουσα φράση, 
''Υπάρχουν δύο είδη υπομονής, η υπομονή της στασιμότητας και η υπομονή της μαχητικότητας''.

Το πρώτο είδος υπομονής αναφέρεται σε εκείνους που θυματοποιούν τον εαυτό τους και γίνονται έρμαιο της ζωής! Είναι εκείνοι που θα τους δεις να μιζεριάζουν, να ρίχνουν ευθύνες προς πάσα κατεύθυνση για τα όσα τους συμβαίνουν και ποτέ στον εαυτό τους, εκείνοι που θα σου πουν 'έλα μωρέ τώρα, τι μπορώ να αλλάξω εγώ', είναι εκείνοι οι άνθρωποι που έχουν αφεθεί στη ''μοίρα'' που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει. Παραμένουν στάσιμοι και περιμένουν ένα φως να εμφανιστεί μπροστά τους από το πουθενά! Πως όμως περιμένεις το θαύμα να συμβεί όταν εσύ δεν κάνεις τίποτα για αυτό;

Το δεύτερο είδος είναι η υπομονή της μαχητικότητας, ή της παραγωγικότητας θα μπορούσαμε να πούμε! Αυτό το είδος κρύβει μέσα του ένα χαρακτηριστικό που οι περισσότεροι το τρέμουν, μα όσοι το έχουν μόνο εκείνοι προχωράνε μπροστά.. Η υπευθυνότητα! Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που γνωρίζουν πως την 'μοίρα' τους την κρατούν οι ίδιοι στα χέρια τους, δεν έχουν ψευδαισθήσεις και δεν πιστεύουν στις ''θεωρίες συνωμοσίας'' πως όλοι και όλα είναι εναντίον τους! Ξέρουν πως δείχνουν υπομονή παράλληλα με ενέργεια και δράση, δεν περιμένουν έναν από μηχανής θεό να τους τραβήξει από το τέλμα στο οποίο έχουν πέσει. Δίνουν χρόνο και ενέργεια σε αυτό το οποίο προσμονούν να συμβεί.. Και συμβαίνει! Όχι γιατί είναι τυχεροί, αλλά γιατί οι ίδιοι το δημιούργησαν! 

Η υπομονή λοιπόν είναι χρυσός όταν πρόκειται για την υπομονή της παραγωγικότητας και της μαχητικότητας! Υπομένεις δρώντας και όχι περιμένοντας το θαύμα να συμβεί.. Το θαύμα γίνεται όταν εσύ το υποκινείς να γίνει! 

Γιατί όπως έλεγαν και οι αρχαίοι Έλληνες
''συν Αθηνά και χείρα κίνει''! 

               

Κείμενο 

© Γεωργία Σώρου

© Παρα..Φιλοσοφίες