Να αισθάνεσαι σε μέρες ολικής αναισθησίας !

 Είναι δύσκολο να είσαι ρομαντικός σε μια σκληρή εποχή. Δύσκολο και αρκετά θαρραλέο. Διανύουμε τους καιρούς που μια βίαιη πράξη μας είναι πιο οικεία από μία ρομαντική. Σχεδόν πάντα η ευαισθησία και ο ρομαντισμός ταυτίζονται. Αν όχι, είναι τουλάχιστον δύο αδέρφια που έχουν βγει από την ίδια ''συναισθηματική μήτρα''. Αν προσπαθήσεις να συζητήσεις για αυτό κάποιοι θα σε κοιτάξουν περίεργα, κάποιοι άλλοι πάλι δεν θα μπορέσουν καν να κατανοήσουν όσα λες, υπάρχουν και εκείνοι -ευτυχώς- που θα ακούσουν τις σκέψεις σου. Το να είσαι ρομαντικός δεν σημαίνει πως φορώντας κόκκινα γυαλιά ο κόσμος γίνεται ρόδινος και γεμάτος ήλιο και χρώματα.

  Ο ρομαντισμός και η ευαισθησία είναι δύο ευγενικά συναισθήματα που έχουν κρυφτεί καλά σε μία κοινωνία όπου το να αισθάνεσαι είναι απαγορευτικό. Πόσο μάλλον το να εκφράζεις όσα αισθάνεσαι με λόγια και με πράξεις. Ενδέχεται να θεωρηθείς ονειροβάτης και να σε χλευάσουν με τον οποιοδήποτε τρόπο. Αν ο ρεαλισμός αυτού του κόσμου είναι τόσο πεζός, θα προτιμούσα να ζω στον ρομαντικό μου κόσμο. Στον κόσμο που μία όμορφη μέρα είναι υπεραρκετή για να με κάνει να αισθανθώ καλύτερα, ένα χάδι είναι υπεραρκετό για να μου δώσει την ενέργεια που θα χρειαστώ μέχρι το επόμενο πρωί. Πράγματα μικρά, χωρίς υλική αξία. Πράγματα που αγνοούμε εξαιτίας των τρελών ρυθμών της μέρας. Τα συναισθήματα κρύβονται, τα ανέκφραστα προσωπεία τοποθετούνται και ο κάθε ένας από εμάς παλεύει με τον δικό του δαίμονα, απόμακρος, μοναχικός. Και αν κάποιος απλώσει το χέρι του, τον θεωρείς παράξενο που βρέθηκε να σε βοηθήσει στο χάος σου ή στην ανάγκη του να το περάσετε μαζί.

  Γίναμε, δυστυχώς, τόσο δεκτικοί στην απάθεια που έγινε μέρος δικό μας. Κάποιοι έχουν καταφέρει να την ξορκίσουν.  Ο, μεγάλος , Νίτσε γράφει''Και αυτούς που τους είδαν να χορεύουν , τους περάσαν για τρελούς αυτοί που δεν μπορούσαν να ακούσουν την μουσική''.  Έτσι μοιάζει το να νιώθεις σε μια μουδιασμένη εποχή. Είσαι ξένος μέσα στο χώρο σου, άγνωστος μέσα σε δικούς σου ανθρώπους. Ο ρομαντισμός σου, η δύναμή σου, είναι για εκείνους η αδυναμία σου. Και θα προσπαθήσουν να σε πείσουν πως η λογική είναι σημαντικότερη από το συναίσθημα, θα σε προσγειώνουν διαρκώς με λόγια και με πράξεις μέχρι να καταφέρουν αυτό που θέλουν. Μα είμαστε άνθρωποι και αν ο άνθρωπος χάσει την ευαισθησία του και τον ρομαντισμό του μετατρέπεται σε ένα θηρίο.

   Ένα θηρίο που είναι ικανό να σκοτώσει τον διπλανό του, τη φύση του, τον ίδιο του τον εαυτό. Σαν  ανθρωπόμορφα θηρία που τα συναισθήματά τους έχουν νεκρώσει, που μία κίνηση αγάπης μπορεί να γίνει στόχος. Στόχος που γεμίζει με βέλη. Το να είσαι ρομαντικός, ονειροπόλος, ευαίσθητος δεν σημαίνει πως ζεις σε ένα κόσμο ουτοπικό και αγγελικά φτιαγμένο. Αλλά ακριβώς γιατί έχεις γνωρίσει τους δαίμονες σου, την κακία, την ασχήμια  του θηρίου, την χωρίς λόγο και λογική χαιρεκακία και την άμετρη αλαζονεία των ανθρώπων έχεις αποφασίσει να διατηρήσεις κάθε τι καλό που κρύβεται στη ψυχή σου. Και αυτό μπορεί να το καταφέρει μόνο ο ρομαντισμός. Και ας είμαστε αυτοί που οι άλλοι θεωρούν τρελούς...! 

Κείμενο 

© Γεωργία Σώρου

© Παρα..Φιλοσοφίες