Ένα βαλς διαφορετικό, για τα όνειρα που είναι ακόμα ζωντανά!

''Μια μέρα τα όνειρα θα πάρουν εκδίκηση'' διαβάζω σε έναν τοίχο, προφανώς παραφρασμένο από τα λόγια του μεγάλου Οδ. Ελύτη στο Άξιον Εστί  (''και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση'').  Σκέφτομαι πόση μεγάλη σημασία έχουν αυτά τα λόγια. Σήμερα μιλάμε όλο και λιγότερο για τα όνειρά μας, σαν κάποιος να μας έκοψε τα φτερά, να μας προσγείωσε με τρόπο φρικτό σε μια πραγματικότητα που η απογοήτευση, η απελπισία και ο θυμός που βιώνουμε σαν κοινωνία καλύπτει κάθε χαραμάδα ελπίδας.

  Όταν κάποιος μιλά για όνειρα γίνεται το επίκεντρο της προσοχής, σαν να μην ανήκει σε αυτό τον κόσμο, σαν να μη ζει μέσα στην ίδια κοινωνία με τους άλλους. Μα αν κάποιος δεν κάνει όνειρα, είναι ένας ζωντανός νεκρός, απλά επιβιώνει σε ένα κόσμο με τρελούς ρυθμούς και απαιτήσεις. Χωρίς όνειρα μετατρέπουμε τους εαυτούς μας σε εργοστασιακές μηχανές, που κάθε μέρα κάνουν την ίδια διαδρομή, φέρουν σε πέρας ότι τους ζητηθεί μέχρι την στιγμή της απόσυρσης τους. Αλλά αυτό δεν είναι ζωή, μία προσπάθεια επιβίωσης, απλής επιβίωσης και μόνο.

  Ποιος μας έκλεψε τα όνειρα; Η κοινωνία, η οικονομική κατάσταση, η ψευτιά της εποχής μας, τα κοινωνικά μας πρότυπα που θεωρούν τους ονειροπόλους τρελούς και ρομαντικούς; Από πότε έγινε μειονέκτημα να είναι κάποιος ρομαντικός; Να μπορεί ακόμα να κάνεις όνειρα σε ένα κόσμο που διαλύεται;  Ακόμα και σε μία χαράδρα στη μέση ενός δρόμου μπορεί να φυτρώσει ένα λουλούδι. Επομένως όσο σκοτεινές και να είναι οι σκέψεις μας πάντα υπάρχει χώρος για λίγο φως, για το φως που όλοι έχουμε μέσα μας.

  Μήπως τελικά εμείς είμαστε αυτοί που φρενάρουμε τα όνειρά μας; Μήπως εμείς με πρόσχημα την εποχή δεν κάνουμε την αρχή για να πραγματοποιήσουμε τις πιο κρυφές μας επιθυμίες; Όνειρα κάναμε σαν παιδιά, μπορούμε και σαν μεγαλύτεροι. Άλλωστε όσο πιο πολύ δουλεύουμε το όνειρο στο μυαλό μας, τόσο πιο κοντά το φέρνουμε στη πραγματικότητα. Όσο αντίξοες και αν είναι οι συνθήκες, όσες δυσκολίες και αν βρεθούν μπροστά μας υπάρχει πάντα λίγος χώρος και χρόνος για όνειρα. Ποτέ δεν είναι αργά να τα πραγματοποιήσουμε, ποτέ δεν είναι αργά για να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο που οι σημερινές συνθήκες μας έχουν ρίξει.  Όπως άλλωστε έχει γράψει και ο Χρίστος Λάσκαρης, ''Επιμένω σε έναν άλλο κόσμο. Τον έχω ονειρευτεί. Τόσο πολύ έχω σεργιανίσει μέσα του, που είναι αδύνατον να μην υπάρχει'' !

 Για το τέλος παραθέτω μία από τις πιο γλυκές και συνάμα μελαγχολικές μελωδίες του τεράστιου Μάνου Χατζιδάκι, ''Το βαλς των χαμένων ονείρων'' έτσι ώστε να μας αφυπνίσει και κανένα όνειρο να μη χαθεί, καμία ελπίδα να μην πεθάνει όσο και αν θέλουν να μας πείσουν για το αντίθετο.

Κείμενο 

© Γεωργία Σώρου

© Παρα..Φιλοσοφίες